Roadtrip door Puglia!

Met z’n tweeën door Puglia, een Fiat Panda en vooral niet te veel plannen. We hadden wel een lijstje met plekken die we wilden zien, maar waar we die avond zouden slapen? Dat was meestal een zorg voor later. 😄 Gewoon rijden, onderweg beslissen en af en toe de route compleet omgooien. Precies zoals wij het leuk vinden.

Roadtrip door Puglia: met z’n tweeën, zonder strak plan en precies zoals wij het leuk vinden

Natuurlijk zoeken we vooraf wel van alles op en hebben we allebei dingen waarvan we zeggen: daar willen we écht naartoe. Maar een compleet schema met alle hotels, restaurants en uitstapjes al vastgelegd? Nee hoor. Met z’n tweeën hebben we al snel zoiets van: we zien het morgen wel.

Dat is trouwens heel anders dan wanneer ik bijvoorbeeld met mijn man op vakantie ga. Dan reis ik automatisch op een andere manier. Niet beter of slechter, gewoon anders.

En Puglia bleek dus perfect voor onze manier van reizen.

Dag 1, Brindise en Monopoli

Aangekomen in Brindisi, maar krijgen we überhaupt een auto mee?

Na aankomst in Brindisi begon het avontuur eigenlijk meteen, want we hadden nog helemaal geen huurauto gereserveerd. Ik was de pincode van mijn creditcard kwijt en omdat je die vaak nodig hebt voor de borg, durfde ik het vooraf niet aan om iets vast te leggen.

Dus deden we wat eigenlijk perfect bij ons past: eerst maar gaan en daar wel zien hoe het loopt. 😄

Op het vliegveld sloten we gewoon aan bij een rij van een autoverhuurder. Dat bleek Locauto te zijn. Bij de balie was het toch even spannend of alles zonder die pincode zou lukken, maar gelukkig kwam het goed en kregen we de sleutels van een Fiat Panda mee.

Achteraf waren we ontzettend blij met dat kleine autootje. De straatjes in Puglia zijn soms zó smal dat we zelfs in de Panda regelmatig naar elkaar keken met: “Hier kunnen we toch niet doorheen?” Kon dus wel. Italianen zelf reden er ondertussen vrolijk door alsof ze alle ruimte van de wereld hadden.

Eén tip zouden we na deze ervaring wel meegeven: regel je huurauto liever vooraf. Lastminute huren op het vliegveld bleek namelijk een stuk duurder. Voor ons was het deze keer een bewuste gok vanwege mijn creditcard, maar qua prijs zou ik het een volgende keer anders doen.

De Panda was binnen, dus nu kon de roadtrip écht beginnen.

Op naar Monopoli.

Monopoli, 3,5 kilometer lopen leek een prima idee

Met de Panda geregeld kon de vakantie echt beginnen. Onze eerste bestemming was Monopoli, waar we voor de eerste nacht een accommodatie hadden gevonden op ongeveer 3,5 kilometer van het centrum. Thuis vonden we dat een prima afstand. Wij wandelen graag, dus dat kon makkelijk.

Totdat we daar stonden en het ongeveer 34 graden was.

Maar goed, we wilden Monopoli zien, dus gingen we gewoon lopen. Hoe langer we onderweg waren, hoe minder briljant dat plan begon te voelen. Gelukkig waren we het zweten snel vergeten toen we eenmaal tussen de witte straatjes, terrasjes en de haven liepen. Monopoli vonden we meteen gezellig en we hebben vooral lekker rondgeslenterd, ergens iets gedronken en genoten van de sfeer.

Aan het einde van de avond moesten we natuurlijk ook nog terug. Alleen bleek een taxi vinden een stuk lastiger dan gedacht. Uiteindelijk bood een lokale man aan om ons naar onze accommodatie te brengen en wij dachten op dat moment eigenlijk maar één ding: handig!

Dus hup, instappen maar.

Pas toen we het thuis vertelden en onze ouders daar iets minder enthousiast op reageerden, dachten we: oké… misschien was dit inderdaad niet ons meest doordachte vakantieplan. 😂

We zijn keurig afgezet en achteraf is het vooral weer zo’n verhaal waar we hard om kunnen lachen.

En die 3,5 kilometer buiten het centrum? Die zouden we de volgende keer bij 34 graden toch nét even anders bekijken. 😉

Dag 2, Polignano a Mare

Polignano a Mare, vijf rondjes voor een parkeerplaats

Na onze eerste nacht in Monopoli reden we door naar Polignano a Mare. Niet zo ver, dus we dachten daar lekker op tijd te zijn.

Alleen moesten we eerst nog even een parkeerplaats vinden.

Volgens Google Maps waren we er allang, maar wij zagen helemaal niets. Na ongeveer vijf keer hetzelfde rondje te hebben gereden, ontdekten we dat we de parkeerplaats gewoon iedere keer voorbij waren gereden. Goedemorgen! 😄

Toen de Panda eindelijk stond, vonden we dat we eerst wel een ontbijt verdiend hadden. Cappuccino erbij en twee pasticciotti, eentje met room en eentje met chocolade. Kiezen was natuurlijk nergens voor nodig als je ze ook allebei kunt proberen.

Een slaapplaats voor die avond hadden we nog niet, maar die vonden we gewoon tijdens het ontbijt. We konden onze spullen alvast kwijt en daarna was het tijd om Polignano te gaan ontdekken.

Voor ons doen begon de dag ineens verrassend georganiseerd.

Lama Monachile, een cactustuin en Hermann Mejer

Met de koffers geregeld konden we Polignano a Mare gaan ontdekken. En wat een mooie plek is dit. Vooral de bekende baai Lama Monachile, met het kleine strand tussen de hoge rotsen en het helderblauwe water, vonden we prachtig.

We liepen door het oude centrum, langs verschillende uitzichtpunten en kwamen onderweg zelfs nog een cactustuin tegen. Natuurlijk werd er genoeg gestopt voor foto’s, maar met zo’n uitzicht is dat ook niet zo gek.

En toen kwamen we bij het bekende standbeeld van een man met zijn armen wijd in de lucht. Wij zagen ergens de naam Hermann Mejer staan en dachten dus serieus dat we nu ook wisten wie die man was.

Niet dus. 😄

Hermann Mejer bleek de kunstenaar te zijn en het standbeeld stelt Domenico Modugno voor, de Italiaanse zanger van Volare.

Weer wat geleerd op vakantie.

Een kamer van 32 graden, daar hadden we niet voor geboekt

Na een dag rondlopen kwamen we terug op onze kamer en wilden we eigenlijk maar één ding: afkoelen.

Dat liep anders.

Het was binnen maar liefst 32 graden en wat we ook met de airco probeerden, koeler werd het niet. Tot Monique besloot het filter eruit te halen en schoon te maken.

En jawel, ineens werkte hij perfect. 😄

Blijkbaar moesten we tijdens deze vakantie niet alleen zelf onze route en accommodaties regelen, maar ook nog even de technische dienst spelen.

Gelukkig konden we daarna wél heerlijk koel slapen.

Dag 3, Alberobello

Slapen in een trullo, dat moesten we natuurlijk proberen

Na Polignano a Mare reden we door naar Alberobello. Deze stond bij ons allebei hoog op het lijstje en als we er dan toch naartoe gingen, vonden we eigenlijk dat we ook minstens één nacht in zo’n trullo moesten slapen.

Dus dat deden we.

Onze trullo werd Nicchia del Monte en alleen al aankomen was leuk. Je kent die witte huisjes met hun puntdaken natuurlijk van foto’s, maar ineens stonden we er zelf tussen met onze spullen.

Of, zoals wij het al snel noemden: de Efteling van Puglia. 😄

Overdag was Alberobello behoorlijk druk, maar wij hadden gelukkig geen haast. Omdat we er bleven slapen, konden we rustig rondlopen en later op de dag ook de sfeer meemaken toen de meeste dagjesmensen alweer vertrokken waren.

Mutsjes, muziek en een rustig Alberobello

Tijdens het rondlopen zagen we in een winkeltje van die puntige stoffen dingen liggen die qua vorm perfect bij de trulli pasten. Wij waren er serieus van overtuigd dat het typische Alberobello-mutsjes waren.

Bleken het gewoon pannenlappen te zijn. 😂

Tegen het einde van de dag verdwenen de meeste dagjesmensen en werd Alberobello ineens een stuk rustiger. Juist dát vonden we zo leuk aan er blijven slapen. Overdag is het druk en toeristisch, maar later op de avond voelt het bijna als een andere plek.

Alleen was er ook iets opvallends: bijna alles leek dicht.

Totdat we ergens muziek vandaan hoorden komen.

Natuurlijk moesten we even kijken waar dat vandaan kwam en uiteindelijk kwamen we bij zo ongeveer het enige café terecht dat nog open was. Er speelde muziek, er zaten wat mensen en wij besloten meteen: hier blijven we.

Dag 4, Locorotondo en daarna naar het strand

Locorotondo, klein maar precies goed voor een paar uurtjes

Na een nacht tussen de trulli reden we verder naar Locorotondo, een plaats die we allebei nog graag wilden zien.

Locorotondo is een stuk kleiner en rustiger dan Alberobello en dat vonden we eigenlijk wel lekker. Wij zijn sowieso niet echt van musea en lange lijstjes met bezienswaardigheden. Geef ons maar witte straatjes, bloemen aan de gevels, een mooi uitzicht en ergens een terrasje.

Dus parkeerden we de auto, liepen het centrum in en keken gewoon waar we uitkwamen. Een paar uurtjes rondslenteren en de sfeer proeven vonden wij hier eigenlijk precies goed.

En daarna hadden we allebei zin in maar één ding:

strand.

Zonnige Mediterrane steeg vol groen in locorotondo

Van witte straatjes naar Torre Cann

Na Locorotondo reden we naar onze slaapplaats in Torre Canne, brachten onze spullen weg en hadden daarna eigenlijk maar behoefte aan één ding: strand.

Dus hup, de Panda weer in en richting zee.

Na een paar dagen rondrijden en steeds weer een nieuwe slaapplaats zoeken, leek het ons heerlijk om hier twee nachten te blijven. Even niet inpakken, niet zoeken naar parkeerplaatsen en gewoon een paar uur op een bedje liggen met zon en zee.

Op dat moment waren we er nog volledig van overtuigd dat Torre Canne een prima plek was om even te blijven.

Later die middag moesten we alleen weer in beweging komen, want er stond nog iets heel anders op het programma:

een wijnbad.

Want ja, als je toch in Puglia bent… 😄

Een wijnbad, dat moesten we natuurlijk ook proberen

Na Locorotondo en een paar uurtjes op het strand in Torre Canne stond er nog iets op het programma waar we allebei heel nieuwsgierig naar waren: Wine Therapy bij Masseria Ancella.

We begonnen met een aromatherapiemassage van bijna een uur en daarna mochten we eindelijk naar het gedeelte waar we stiekem het meest benieuwd naar waren: het wijnbad.

Wij hadden ons daar dus letterlijk een ton vol rode wijn bij voorgesteld.

Bleek het gewoon warm water met wijnextracten te zijn. 😂

De setting was bovendien zó romantisch dat we meteen in een lachbui schoten. Daar zaten we dan, twee vriendinnen in een wijnbad dat er eerder uitzag alsof het voor een verliefd stel bedoeld was.

En natuurlijk hoorde daar wel een echt glas rode wijn bij.

Juist dat maakte het zo leuk. Niet helemaal wat we vooraf voor ons zagen, maar wel een ervaring om nooit te vergeten.

Over deze Wine Therapy maak ik nog een aparte blog, want alleen al de massage, het wijnbad en de locatie verdienen eigenlijk hun eigen verhaal.

Wine Therapy in Puglia. Check.

Terug naar Torre Canne voor de avond

Na de massage en Wine Therapy stapten we weer in de Panda richting Torre Canne. Met onze heerlijk zachte huid van de wijnextracten voelden we ons ineens minstens tien jaar jonger. Nou ja, dat maakten we onszelf in ieder geval graag wijs. 😄

Eenmaal terug frissten we ons op en gingen we op zoek naar iets te eten. En juist toen merkten we dat Torre Canne ’s avonds wel héél rustig was. Overdag vonden we die rust nog heerlijk, maar nu misten we toch een beetje de gezelligheid die we op andere plekken in Puglia wel hadden gevonden.

We hadden eigenlijk bedacht om hier twee nachten te blijven.

De volgende ochtend dachten we daar ineens heel anders over…

Dag 5, van Torre Canne naar Margherita di Savoia

Twee nachten Torre Canne? Toch maar niet

De avond ervoor hadden we al gemerkt dat Torre Canne misschien nét iets te rustig voor ons was. Overdag was het strand heerlijk, maar ’s avonds misten we toch wat gezelligheid.

De volgende ochtend hoefden we daar dan ook niet lang over na te denken. Twee nachten blijven omdat we dat toevallig een dag eerder hadden bedacht? Daar doen we dus niet aan. 😄

Spullen weer in de Panda en door.

Als we deze roadtrip opnieuw zouden maken, zouden wij Torre Canne waarschijnlijk overslaan. Niet omdat het er niet mooi is, maar voor ons was het gewoon iets té rustig.

Dus gingen we op zoek naar een nieuw strand.

En zo kwamen we terecht in Margherita di Savoia.

Margherita di Savoia voelde meteen beter

Zo kwamen we terecht in Margherita di Savoia. We boekten onderweg een slaapplaats en dat bleek ook nog eens de goedkoopste overnachting van onze hele reis.

We verwachtten er eerlijk gezegd niet heel veel van, maar werden juist ontzettend hartelijk ontvangen. Onze host vertelde ons over de zoutpannen en de flamingo’s in de omgeving en vroeg of we daar misschien naartoe wilden.

Nou, flamingo’s? Daar hoefden we niet lang over na te denken. 😄

Zij regelde vervolgens de excursie voor ons, terwijl wij eerst lekker naar het strand gingen. Dat voelde hier trouwens meteen beter dan in Torre Canne: wat meer leven om ons heen en gewoon een gezelligere sfeer.

En zo stond er ineens, zonder dat we dat vooraf hadden bedacht, voor later die dag een flamingo-excursie op het programma.

treintje naar de zoutvlaktes en flamingo

Flamingo’s kijken vanuit een toeristentreintje

Via onze host werd voor die middag een excursie door de zoutpannen van Margherita di Savoia geregeld. En daarvoor moesten we dus in een toeristentreintje.

Iets waarvan we normaal waarschijnlijk allebei hadden gezegd: nee hoor, dat gaan wij dus niet doen.

Tot iemand zegt dat je flamingo’s kunt zien. Dan zitten we blijkbaar ineens gewoon braaf in zo’n treintje. 😂

Het gebied zelf was prachtig en totaal anders dan alles wat we de dagen ervoor hadden gezien. Alleen de flamingo’s werkten niet helemaal mee. Volgens de gids was het water op dat moment te zout en zaten veel vogels ergens anders.

Een beetje jammer natuurlijk.

Maar we kregen nog een tip voor een plek waar ze misschien wél zouden zitten. Een soort geheime flamingoplek.

Tja, dan weet je inmiddels wel wat wij de volgende dag gingen doen.

Natuurlijk gingen we zoeken.

Dag 6, flamingo’s zoeken, druiven stampen en door naar Trani

Eerst nog even naar het strand

De volgende ochtend deden we het rustig aan. We ontbeten, gingen nog een paar uur naar het strand en rond één uur vonden we het wel tijd om weer in beweging te komen. Onze afspraak bij de wijnboerderij was pas later die middag, dus we hadden nog tijd voor één missie.

Die flamingo’s.

Na de excursie van de dag ervoor hadden we een tip gekregen voor een plek waar ze misschien wél zouden zitten. Dus reden we die kant op, door een prachtig stuk landschap, terwijl we zo ongeveer iedere roze stip in de verte enthousiast bekeken.

Maar nee hoor.

Geen. Eén. Flamingo.

Volgens mij wilden ze ons gewoon echt niet zien. 😄

Op naar de wijnboerderij.

Eindelijk druiven plukken en stampen

Daar gingen we dan: op naar Cantine Colle Petrito.

Druiven plukken en daarna met onze blote voeten stampen stond bij ons allebei al jaren op het wensenlijstje. En om 15.30 uur was het eindelijk zover.

We gingen met Serena de wijngaard in, plukten zelf druiven en daarna mochten de schoenen uit.

Bak in.

Stampen maar. 😄

Daarna volgden nog een wijnproeverij, lokale hapjes en een rondleiding door de wijnmakerij. Zonder twijfel een van de leukste middagen van onze reis.

Over deze ervaring heb ik al een aparte blog geschreven, want hier valt veel meer over te vertellen dan ik in deze roadtrip kwijt wil.

Daarna door naar Trani

Na de wijnproeverij stapten we weer in de Panda en reden richting Trani. Volgens de navigatie was dat ongeveer 35 minuten rijden.

Voor ons werd het een uur.

Niet omdat we verkeerd reden, maar omdat we bij aankomst natuurlijk weer aan onze favoriete vakantiesport mochten beginnen: een parkeerplaats zoeken. 😄

Na een paar rondjes vonden we eindelijk een plek en liepen we richting de haven. Die avond hielden we het lekker rustig: wat wandelen, iets eten en vooral nagenieten van een dag met strand, een mislukte flamingojacht en eindelijk druiven stampen.

Best een goede dag eigenlijk.

Dag 7, nog even Trani en op naar onze laatste stop

Trani, hier hadden we best langer willen blijven

De volgende ochtend liepen we nog even door Trani. We waren de avond ervoor pas laat aangekomen en hadden eigenlijk nog maar weinig van de stad gezien, dus voordat we weer in de Panda stapten wilden we in ieder geval nog een stukje rondlopen.

En toen kwamen we er eigenlijk pas achter hoe mooi Trani was.

De haven, de straatjes en de sfeer vonden we echt heel leuk. We hadden allebei het gevoel dat we waarschijnlijk nog maar een klein deel van de stad hadden gezien. Hier hadden we achteraf best wat langer willen blijven.

Laatste nacht, en toen kwamen we in Ostuni terecht

Waar we die laatste nacht precies zouden slapen? Natuurlijk hadden we dat nog niet geregeld. 😄

We wilden vooral wat dichter bij Brindisi uitkomen en zouden onderweg wel kijken waar we terechtkwamen. Uiteindelijk werd dat Ostuni, een plek waar we tijdens deze reis nog helemaal niet waren geweest.

En daar waren we achteraf blij mee.

Van een afstand zie je de witte stad al tegen de heuvel liggen en eenmaal binnen kwamen we weer terecht in van die smalle straatjes waar we inmiddels zo dol op waren. Nou ja, op de straatjes dan. Niet per se op het parkeren. Ook hier moesten we natuurlijk eerst weer een plek zien te vinden voor de Panda.

Toen dat eenmaal gelukt was, konden we nog één laatste avond door een nieuwe plek slenteren, ergens wat eten en vooral genieten van het feit dat we zelfs op de laatste avond nog iets nieuws van Puglia ontdekten.

Eigenlijk paste Ostuni perfect bij deze reis. Zelfs onze laatste overnachting hadden we niet vooraf bedacht.

De volgende ochtend was het tijd om de Panda voor de laatste keer in te pakken en richting Brindisi Airport te rijden.

En daarmee zat onze roadtrip erop.

Geen perfect uitgestippelde route, geen hotels die maanden van tevoren vastlagen en regelmatig geen idee waar we die avond zouden slapen.

Wel ontzettend veel gezien, veel gelachen en precies gereisd zoals wij dat samen het leukste vinden.

Een paar ideeën, een huurauto en onderweg wel zien waar we terechtkomen.

Roadtrip door Puglia!